Waarom de zinnen korter worden

Als we in slaap vallen, houden we op met denken aan de toekomst.

Speth en collega’s verzamelden verslagen van hypnagoge mentatie — de flarden uit de minuten voor de slaap — en onderwierpen ze aan een taalkundige analyse. De bevinding staat in de titel van het artikel: als we in slaap vallen, vergeten we de toekomst. Toekomstgerichte taal verdwijnt naarmate de slaap dichterbij komt.

Ook het denken vlak voor de slaap gaat over in beelden. Wat mensen uit die minuten navertellen, loopt uiteen van een vluchtig, los beeld tot een volwaardige droom, en veel ervan lijkt meer op een diavoorstelling met een haperende projector dan op een verhaal.

Een Sheeps-verhaal bootst dat verval na, in plaats van alleen maar zachter te worden. Het begint met veertien tot achttien woorden per zin en eindigt bij vier tot acht. De stiltes tussen de scènes groeien van twee seconden naar zeven. De grammatica wordt eenvoudiger — bijzinnen dunnen uit en zijn in het laatste derde verdwenen. De woorden zelf worden alledaagser. En toekomstgerichte taal is uit het laatste derde verdwenen.

Een verhaal dat eindigt in korte zinnen die nog toekomstgericht zijn, is maar op één van de vier assen vervallen.

Alle vier worden gemeten. Daarop is de verhaalgenerator afgestemd, tot nu toe op Engelse verhalen, beoordeeld op verval in zinslengte, syntactisch verval, verval in woordenschat en op hoeveel toekomstgerichte taal het laatste derde haalt — en elk verhaal dat hij schrijft, wordt opnieuw gemeten op korter wordende zinnen, terwijl de pauzes zo zijn ingesteld dat ze van twee naar zeven seconden groeien.

Het langere antwoord

Hoe een slaapverhaal die vorm aanneemt, laat slaapverhalen voor volwassenen zien met een voorbeeld: zinnen die korter worden en een stilte die groeit. De toestand erachter beschrijft een gids die er voorlopig alleen in het Engels is, Hypnagogia: het stuk tussen waken en slapen waarin zinnen plaatsmaken voor beelden en flarden, en het hoofd ophoudt met vooruit plannen.